De creme de la creme van 2A in het Amsterdamse bos

Toen trianer Cees dinsdag avond vertelde dat hij en Claudia zaterdag in Amsterdamse bos gingen lopen en ons uitnodigde om aan te sluiten hoefde ik niet lang na te denken over dit plan. Met in mijn achterhoofd een zelfde loopje ergens begin oktober toen het prachtig mooi weer was en het lopen "als vanzelf " ging, had ik al gauw een paar medestanders in Wendy en Peter gevonden die ook graag mee wilden. Helaas kon hardloop vriend Jan niet mee want hij moest een "weekendje weg". Nog wel gevraagd of we mee mochten maar dat zat er helaas niet in.

Met het goede gevoel van de loop in oktober in mijn hoofd toog ik woensdag naar mijn werk met al in het achterhoofd de vooruitzichten aan de loop en het voorspelde goede weer. Vreemd dat je smorgens opstaat en het eerste waar je aandenkt is hardlopen. Het moet niet gekker worden. Ook de donderdag waren mijn gedachte bij tijd en wijle bij zaterdag en toen 's avonds ook nog eens het startnummer voor de 7-heuvelen op de mat lag en ik zag dat ik ook dit jaar weer een "uniek" nummer (6888) had kun je je voorstellen dat de spanning te snijden was.



Anders dan andere zaterdag trainingen had ik om half negen afgesproken bij AV zaanland. Na wat gezwaai van en naar trainster Claudia vetrok ik samen met Ambulance Peter, Direkteur Ruud en Juf Wendy richting Amserdamse Bos. Een blik op de thermometer leert dat de temperatuur 5 graden celsius is en dat ik er, ik twijfelde thuis nog, goed aan had gedaan om toch een lange broek aan te trekken. Aangekomen op de parkeerplaats arriveerden nog meer mensen waaronder Albert "Rent" (van die andere stukjes) wat vrouwen uit mijn harem van vorige week en nog meer mensen waarvan ik de naam (sorry) niet of niet meer weet.

Cees nam, zoals het een trainer met een lang lopende licentie betaamt, direct de leiding waarna we tot de eerste grote open plek liepen om hier wat rek en strek te doen. Op het programma de oranje route van 10 km en voor de liefhebbers het aanvullende rondje bosbaan.

Met 5 graden boven nul, zon, geen wind en schaduwen zo lang dat je het einde ervan niet kan zien gingen we verder en daar waar in oktober de bladeren in, bruin, rood, geel en groen nog aan de bomen hingen lagen ze nu op de grond en waren de bomen bijna kaal. Met de zon laag door de bomen loopt de route langs de voor de meeste van ons bekende paden en watertjes. Watertjes die dit keer niet echt fris roken.

Door de bladeren massa op de grond hoorde ik alleen maar het geluid van gedempte voetstappen en het gehijg van mijzelf, ja ik had het zwaar, De hele week kijk je uit naar de loop en dan valt het toch weer tegen. Ben ik te snel begonnen, ben ik op tijd gaan slapen of ben ik gewoon te positief geweest, Hoe kan dat toch dat het resultaat soms niet is wat je verwacht. Toch staat het me tegen om op te geven of te gaan wandelen en met Wendy als motivatie naast me en Albert en Peter in het vizier bereik je dan toch een keer die grote brede laan en dan weet je dat je er bijna bent. Bij de finish de beslissing genomen om het vandaag bij 10 km te laten terwijl een kleine groep er nog 5km aanplakte.

Na nog even wat mensen opgehaald te hebben die duidelijk verstandiger gestart zijn dan ondergetekende nog even een cooling down gedaan onder de professionele begeleiding van ambulance Peter. Bij de auto aangekomen was er thee. Ook had Tiny, zorgzaam als altijd, het overgebleven Sint Maarten snoep meegenomen waarna Peter zijn "gedroogde pruimen" liet rond gaan.

Al met al weer een leuke ochtend met geweldig loop weer waar ik ontzettend van heb genoten.

Tot volgende week in Nijmegen bij de 7-heuvelen loop.
Hans